خواب خرگوشی

 

      در یکی از همین زمستانها

     مثل خرگوشی سفید

     خود را لابلای برفها جا گذاشتم

     به خواب رفتم . . و . . رفتم

     پس از زمستان هایی چند

     کسی 

      صاحب لنگه کفش گمشده ای را صدا می زد

     بناچار

     پاهایم را درون برف ها پنهان کردم

    خود را پیچیدم لای شعر و نقاشی

    و آنقدر سایه آبی پشت پلک هایم  زدم

     که علفهای بهار

     وحشتزده

     فریاد کردند

     آهای مردم

     لحاف آسمان پاره شده

     تکه ای از آن پائین افتاده

     ناگهان صاعقه زد

     باران آمد

     آمد . . و . . . آمد

     تمام شب را کنارم ماند

     هی برایم ترانه خواند

     هی برایم ترانه

                      خواند . . و . . خواند . . . و

      خواند. . . .  . . . . . . .     .     .

     . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

     بیدار که شدم

     کنار باریکه آبی در بیراهه بودم

     باران مرا جاگذاشت و خود به دریا رسید !!!!!

      . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

     ای کاش 

      برای دریائی شدن  همسفری مهربان تر داشتم .

 

باز هم " عشق "

 

       از  " عشق"   گفتن شهامت می خواهد

     پشت میله های   دوستت دارم

     همیشه

      قطره هائی سرخ می چکد .